Verdienstelijke Lokeraar

WAAROM IK ALDERANDE NOMINEER ALS MEEST VERDIENSTELIJKE LOKERAAR 2020


Liefste Alderande,

Toen ik daarnet ging joggen langs het spoorwegpad naar Zele besloot ik om je een liefdesbrief te schrijven. Want echt waar: ik zie je graag! Toen ik de infokrant deze morgen doorbladerde besloot ik ook je te nomineren als meest verdienstelijke Lokeraar 2020.
Ik denk dat we elkaar in 2014 echt hebben leren kennen, voor het eerst diep in de ogen gekeken. Daarvoor was ik al vaak aan je ‘glazen vitrine’ voorbijgefietst, ik wist vaag dat je kledij verkocht, niet veel meer. Toen was de Colruyt nog je grote buurman.

2014 dus. We waren met vier Lokeraars –Inge, Ivan, Chari en ikzelf- als transitie-ambassadeur naar Totnes geweest en Vormingplus daagde ons uit om met de opgedane inzichten een initiatief te nemen in onze lokale gemeenschap, Lokeren dus, de stad die ons nauw aan het hart ligt. In een veranda in de Groenstraat brainstormden we over Lokerse kansen.

Eerder op de geitenboerderij hadden we al eens gedroomd over een volkskeuken, de combinatie van een laagdrempelig eetmoment met een sterke ontmoetingsfunctie. Maar die avond werd het idee geopperd voor een soepkar. Je toonde je als een geëngageerd lief, een enthousiaste bruid, de relatie met jouw zou nooit klef worden.  We gingen zo’n Scandinavische bakfiets testen, Gert van het Heiende zou de groenten leveren en zes maanden later was het een feit: onze eerste soepkarronde vond plaats in september 2015. Je moet soms een goede aanloop nemen om het lang uit te houden.

Sindsdien leerde ik je beter kennen. Zowel economisch, op vlak van zorg als duurzaamheid pas je helemaal in de eenentwintigste uitdagingen van deze wereld.

Socioloog Dirk Geldof stelde ooit op een armoedecongres van de UA dat we ons niet eenzijdig mogen vergapen op het koerspeloton van werkenden maar zeker ook de snelheid van het peloton in vraag moeten stellen. De werkkansen die jij op zoveel manieren geeft –via lokale traiteurs, via onze voetbalclub die lang in eerste speelde, via je eigen kledijwinkel, je lunchbar met heerlijke gerechten- op het tempo van waar mensen zich goed bij voelen is voor mij een sterk voorbeeld van een duurzame economie. De zorgzame aandacht die je daarbij hebt voor de unieke mens achter de sorteertafel, de balie, de kookpotten, het smosbroodje heeft me altijd ontroerd en geïnspireerd.

In dit coronajaar leerde ik je nog beter kennen. Het was om het met de woorden van Josse de Pauw te zeggen ook voor jou een ‘kutjaar’.  Toch gaf je me vertrouwen om looptochten met je bewoners op te zetten, om lange en korte wandelingen te ondernemen vanuit de Zelestraat, de Bakkerstraat, het Vrijheidsplein. Of met de mensen voor wie je los van collectieve huizen bijzonder betekenisvol bent en vooral geen lege huls maar een concrete ondersteuning. Ik waardeer ook iedereen die bij jullie werkt: ze zijn stuk voor stuk uit het goede, aangename, flexibele en warme hout gesneden. Ze betuttelen nooit, ze geven groeikansen met diep respect voor wie mensen zijn.

Ik noem je vaak als sterk voorbeeld van vermaatschappelijking van de zorg. Dat leid ik –naast je zinvolle maatschappelijke producten- gewoon af uit het feit dat je zo sterk openstaat maar ook zo sterk gedragen wordt door zoveel gedreven vrijwilligers. Mensen die in jeugdhuis den Okapi instaan voor een donderdags vrijetijdsaanbod, het accent van normalisering waardeer ik daarbij heel sterk.  Mensen die op vrijdag 60 liter soep koken met medewerkers van jullie en de fietsers die op zaterdag deze aan de kapster, overwerkte papa of eenzame bejaarde aan huis leveren. Vrijwilligers blijven aan je plakken omdat je hen op jouw beurt zo graag ziet, je staat open voor hun lastige opmerkingen, voor hun zotte ideeën. Daarom blijf ook ik aan jou plakken.
Ik rond af.

Zonder jou, Alderande zou Lokeren killer, minder inclusief, minder ecologisch, minder Lokeren zijn. Ik ben blij deel uit te maken van je ruime kennissen-, vrienden-, familiekring.

Het ga je goed!

Je lief , Stefaan
Stefaan Segaert